Wat je er meteen van merkt
Je steekt hem in, je sleept je bestanden, en vijf seconden later ben je klaar. Dat klinkt simpel, maar geloof me: bij goedkope sticks zit je soms te wachten alsof je een oudere neef vraagt om de wifi-code uit te leggen. De SanDisk Ultra haalt tot 130 MB/s bij het lezen, en dat voel je. Een map van een paar gigabyte gaat er rap doorheen.
Hij is klein, stevig en heeft een schuifmechanisme voor de USB-aansluiting. Geen losse dop die je na dag twee kwijt bent. Prettig.
Encryptie voor wie dat nodig heeft
De meegeleverde SecureAccess-software maakt een versleutelde map aan op de stick. 128-bit AES, dus niet niks. Als je gevoelige documenten meeneemt naar een klant of collega, is dat een geruststelling. Voor de meeste mensen is het een leuke bonus, maar het zet geen extra druk op de prijs.
Eerlijk gezegd gebruik ik die software zelf zelden. Voor foto's, back-ups van kleine projecten of het doorgeven van bestanden aan iemand zonder clouddienst: de stick werkt gewoon. Geen gedoe.
Voor wie, en voor wie niet
Als je een USB 2.0-poort hebt op je oude laptop, haal je de maximale snelheid niet. Hij werkt wel, maar dan betaal je voor iets wat je niet volledig benut. Op een moderne machine of hub is dit formaat voor 14 euro eigenlijk moeilijk te verslaan.
Voor zware videoproductie of als externe werkschijf is hij niet bedoeld. Maar als je gewoon betrouwbare opslag in je zak wil? Prima keuze.
