Donker, traag en precies daardoor verslavend
Ik herinner me het moment dat ik voor het eerst Mortal Shell speelde: tien minuten lang voorzichtig door een modderig landschap sluipen, een vijand verkeerd inschatten, en daarna gewoon opnieuw beginnen. Mortal Shell II doet precies hetzelfde, maar met meer verfijning. De wereld voelt zwaarder, de animaties zijn vloeiender, en de sfeer zit je als een natte jas. Niet comfortabel, maar je krijgt hem niet af.
De Revered Edition levert extra content mee: bijkomende wapensets en uitbreidingen die in het basisspel ontbreken. Of dat de hogere prijs rechtvaardigt? Als je toch van plan was het volledige verhaal te spelen, ja. Als je twijfelt of de basisgame je bevalt, begin daar dan mee.
Voor wie dit loont (en voor wie niet)
Dit is een soulslike in de strengste zin. Geen hulpkruisjes, geen handjes vasthouden, geen manier om even snel door een moeilijk stuk heen te scrollen. Je leert van je fouten of je komt niet verder. Dat klinkt hard, maar het geeft ook een gevoel van voldoening dat weinig games evenaren.
Voor wie al fan is van het genre: gewoon kopen. De PS5-versie ziet er bovendien fraai uit, met haptische feedback die elke parry voelbaar maakt in je handen.
Voor wie hoopte op iets toegankelijks: dit is het niet. Eerlijk gezegd zou ik dan eerder naar iets anders kijken. Mortal Shell II vraagt geduld, en het geeft dat geduld pas na een tijdje terug.
