Achtste deel, en nog steeds geen adempauze
Als je op deel acht van een reeks zit, weet je dat de schrijver iets goed doet. Hoffnung combineert twee grote verhaallijnen: Die Streitenden Götter en Der Prinz von Staub und Schatten. Dat klinkt ambitieus, en dat is het ook. De eerste pagina's voelen wat overladen als je niet alle vorige delen vers in het hoofd hebt. Een korte herleessessie van je aantekeningen of een wiki-pagina doorbladeren is geen overbodige luxe.
Maar daarna? Dan trekt het verhaal je mee op een manier die ik bij weinig fantasyseries nog tegenkom. De karakters voelen vermoeid, gelaagd, niet langer de helden die ze in deel één leken. Dat verouderingsproces, die stapeling van verlies en keuzes, is precies wat dit soort epische fantasy voor mij zo bevredigend maakt.
Voor wie dit boek is (en voor wie niet)
Eerlijk gezegd: begin hier niet als instapboek. Dit is geen serie waarbij je halverwege kunt instappen. Deel één lezen en dan beslissen of je verder gaat is de enige verstandige aanpak.
Ken je de reeks al, dan is Hoffnung de bevestiging dat de auteur het verhaal nog stevig in handen heeft. Geen opvulling, geen eindeloze zijpaden die nergens naartoe leiden. De spanning bouwt op, de onthullingen voelen verdiend.
De prijs ligt rond de 28 euro, wat voor een dik hardcover fantasy-boek niet gek is. Als je al zeven delen hebt gelezen, is de vraag eigenlijk niet óf je dit koopt, maar wanneer.
