Kluftinger en technologie: een ramp, op de beste manier
Als je de vorige delen kent, weet je al wat je krijgt: een chagrijnige commissaris uit Kempten die het liefst gewoon zijn Käsespätzle eet en met rust wordt gelaten. In Blendwerk gooit het plot hem midden in de digitale criminaliteit. Deepfakes, online fraude, digitale schijnwerelden. Eerlijk gezegd is het bijna grappiger dan het spannend is, en dat is precies de charme.
Ik heb deel 14 op een regenachtige zondagochtend begonnen met koffie en het was bijna avond voor ik het weglegde. De humor zit in de details: Kluftinger die probeert te begrijpen wat een deepfake is terwijl zijn jongere collega's nauwelijks hun gezicht kunnen houden. Die dynamiek draagt het boek.
Voor wie is dit, en voor wie niet
Ben je nieuw in de reeks? Dan begin je beter bij deel 1. Niet omdat Blendwerk onbegrijpelijk is zonder context, maar omdat de personages zo opgebouwd zijn dat je ze moet kennen om echt van ze te genieten. Wie de reeks al volgt, vindt hier alles wat hij verwacht: de eigenwijze dialogen, het Allgäuer decor, de licht absurde plotwendingen.
Eén voorbehoud: wie een strak, psychologisch misdaadverhaal zoekt in de stijl van Scandinavische thrillers, kijkt hier beter aan voorbij. Dit is lichter, warmhartiger, meer komedie dan crime.
Maar als je van een boek houdt dat je meesleurt zonder je te vermoeien, is Blendwerk een prima keuze voor het nachtkastje of de trein.
